 ـ يا فرمودند: آن‌گاه‌ دعا كند؛ دعاي‌ وي‌ اجابت‌ مي‌شود پس‌ اگر عزم‌ كرد كه‌ وضو گيرد و سپس‌ نماز بخواند، نمازش‌ پذيرفته‌ مي‌شود».
سوره طور آيه  49
‏متن آيه : ‏
‏ وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَإِدْبَارَ النُّجُومِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و نيز پاره‌اي‌ از شب‌ الله را تسبيح‌ گوي‌» يعني: اي‌ پيامبر ص! در پاسهايي‌ از شب‌، حق‌تعالي‌ را تسبيح‌ گوي‌. مقاتل‌ در معناي‌ آن‌ مي‌گويد: «يعني‌ نمازهاي ‌مغرب‌ و عشا را ادا كن‌». به‌قولي‌ مراد اين‌ است: «دو ركعت‌ بامداد را ادا كن‌». «وبه‌ هنگام‌ فرو شدن‌ ستارگان‌ نيز» يعني: به‌ هنگام‌ افول‌ و غايب ‌شدن‌ ستارگان‌ در آخر شب‌ نيز پروردگارت‌ را تسبيح‌ گوي‌. به‌قولي: مراد اداي‌ نماز بامداد است‌ زيرا عبادت‌ در اين‌ هنگام‌ بر نفس‌ دشوارتر و از معرض‌ ريا دورتر مي‌باشد. در حديث‌ شريف‌ متفق‌ عليه‌ در ميان‌ بخاري‌ و مسلم‌ به‌ روايت‌ ابن‌عباس‌(رض) آمده‌ است: چون‌ رسول‌ اكرم‌ ص در دل‌ شب‌ به‌ نماز بر مي‌خاستند، مي‌گفتند: «اللهم‌ لك‌ الحمد أنت‌ نور السموات‌ والأرض‌ ومن‌ فيهن‌، ولك‌ الحمد أنت‌ قيوم‌ السموات‌ والأرض‌ ومن ‌فيهن‌، ولك‌ الحمد أنت‌ رب‌ السموات والأرض‌ ومن‌ فيهن‌، أنت‌ الحق‌ ووعدك‌ الحق‌، وقولك‌ الحق‌، ولقاؤك‌ الحق‌، والجنة حق‌، والنار حق‌، والساعة‌ حق‌، والنبيون‌ حق‌، ومحمد ص حق‌، اللهم‌ لك‌ أسلمت‌ وعليك‌ توكلت‌ وبك‌ آمنت‌، وإليك‌ أنبت‌ وبك‌ خاصمت‌ وإليك ‌حاكمت‌، فاغفر لي‌ ما قدمت‌ وما أخرت‌، وأسررت‌ وأعلنت‌، أنت ‌المقدم‌ وأنت‌ الموخر، لا إله‌ إلا أنت‌، ولا إله‌ غيرك: بار خدايا! ستايش‌ از آن‌ توست‌، تو نور آسمانها و زمين‌ و همه‌ كساني‌ هستي‌ كه‌ در آنها به‌سر مي‌برند و حمد از آن‌ توست‌، تو برپا دارنده‌ آسمانها و زمين‌ و همه‌ كساني‌ هستي‌ كه‌ در آنها به‌سر مي‌برند و حمد از آن ‌توست‌، تو پروردگار آسمانها و زمين‌ و همه‌ كساني‌ هستي‌ كه‌ در آنها به‌سر مي‌برند، تو حق‌ هستي‌ و وعده‌ات‌ حق‌ است‌، سخنت‌ حق‌ است‌، ديدارت‌ حق‌است‌، بهشت‌ حق‌ است‌، دوزخ‌ حق‌ است‌، قيامت‌ حق‌ است‌، پيامبران حق‌اند ومحمد حق‌ است‌. بار خدايا! براي‌ تو تسليم‌ شده‌ام‌ و بر تو توكل‌ كرده‌ام‌، به‌ تو ايمان‌ آورده‌ام‌، به‌ سوي‌ تو به‌ اخلاص‌ بازگشته‌ام‌، به‌ سوي‌ تو دادخواهي‌ كرده‌ام‌ وبه‌ سوي‌ تو به‌ داوري‌ رفته‌ام‌ پس‌ آنچه‌ را كه‌ پيش‌ فرستاده‌ام‌ و آنچه‌ را كه‌ واپس ‌افگنده‌ام‌ (از لغزشها) و آنچه‌ را كه‌ پنهان‌ كرده‌ام‌ و آنچه‌ را كه‌ آشكار نموده‌ام‌ برايم‌ بيامرز، تويي‌ پيش‌ اندازنده‌ و تويي‌ به‌ تأخير افگننده‌، معبودي‌ جز تو نيست‌ و خدايي‌ غير از تو نمي‌باشد».




<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:5269.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:5270.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:5271.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:5272.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:5273.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:5274.txt">آيه  6</a><a class="text" href="w:text:5275.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:5276.txt"> آيه  8</a><a class="text" href="w:text:5277.txt"> آيه  9</a><a class="text" href="w:text:5278.txt"> آيه  10</a><a class="text" href="w:text:5279.txt">آيه  11-12</a><a class="text" href="w:text:5280.txt">آيه  13</a><a class="text" href="w:text:5281.txt"> آيه  14</a><a class="text" href="w:text:5282.txt">آيه  15</a><a class="text" href="w:text:5283.txt">آيه  16</a><a class="text" href="w:text:5284.txt">آيه  17</a><a class="text" href="w:text:5285.txt"> آيه  18</a><a class="text" href="w:text:5286.txt"> آيه  19</a><a class="text" href="w:text:5287.txt">آيه  20</a><a class="text" href="w:text:5288.txt"> آيه  21</a><a class="text" href="w:text:5289.txt">آيه  22</a><a class="text" href="w:text:5290.txt">آيه  23</a><a class="text" href="w:text:5291.txt">آيه  24</a><a class="text" href="w:text:5292.txt">آيه  25</a><a class="text" href="w:text:5293.txt"> آيه  26</a><a class="text" href="w:text:5294.txt">وجه‌ تسميه:﴿ سوره‌ نجم ﴾</a></body></html>سوره نجم آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«سوگند به‌ نجم‌ چون‌ فروگرايد» خداوند(ج) در اين‌ آيه‌ به‌ جنس‌ ستارگان ‌آن‌گاه‌ كه‌ به‌ غروب‌ گرايش‌ مي‌يابند ـ سوگند ياد مي‌كند؛ زيرا «ال‌» در «النجم‌» براي‌ جنس‌ است‌ كه‌ شامل‌ همه‌ ستارگان‌ مي‌شود. سوگند خوردن‌ به‌ ستاره‌ همراه‌ با وصف‌ نمودن‌ آن‌ به‌ افول‌، اين‌ معني‌ را به‌ همراه‌ دارد كه‌ انسان‌ انديشمند بايد از افول‌ آن‌ بر بطلان‌ پرستش‌ آن‌ راه‌ برد. يا سوگند خوردن‌ به‌ ستاره‌ در حال‌ افول‌، براي‌ آن‌ است‌ كه‌ ستاره‌ چون‌ به‌ سوي‌ افق‌ به‌ افول‌ گرايد، جهات‌ چهارگانه‌ به‌وسيله‌ آن‌ تشخيص‌ داده‌ مي‌شود. ابن‌ابي‌حاتم‌ از شعبي‌ و غير وي‌ روايت‌ كرده‌ است‌ كه‌ گفتند: «آفريننده‌، به‌ هر چيز از آفريدگانش‌ كه‌ بخواهد قسم‌ مي‌خورد اما آفريده‌ نبايد جز به‌ آفريننده‌ قسم‌ خورد».
امام‌ رازي‌ در تفسير كبير مي‌گويد: «خداوند متعال‌ در آغاز سه‌ سوره‌ قبل‌، يعني‌ سوره‌هاي: (صافات‌)، (ذاريات‌) و (طور) و در اين‌ سوره‌، به‌ اسماء قسم ‌خورده‌ است‌ نه‌ به‌ حروف‌؛ در سوره‌ اول‌ بر اثبات‌ وحدانيت‌ خويش‌ قسم‌ خورده ‌است: (ان الهكم لواحد)، در سوره‌ دوم‌ بر اثبات‌ حشر و جزا قسم‌ قسم‌ خورده‌است:  (انما توعدون لصادق)ودر سوره‌ سوم‌ بر اثبات‌ دوام‌ عذاب‌ پس از وقوع‌ آن ‌در  روز قيامت‌ قسم‌ خورده‌ است: (ان عذاب ربك لواقع) و در اين‌ سوره‌ بر اثبات ‌نبوت‌ حضرت‌ محمد ص قسم‌ خورده‌ است: (‏ مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ .. ) «آيه/‌2». بنابراين‌، هر سه‌ اصل‌ توحيد، معاد و نبوت‌ در اين‌ چهار سوره‌ تكميل‌ گرديد».
همچنين‌ با تأمل‌ در سوگندهاي‌ الهي‌ در قرآن‌، ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ سوگند خوردن‌ الهي‌ بر اثبات‌ وحدانيت‌ و نبوت‌ در قياس‌ به‌ سوگند خوردنش‌ بر اثبات ‌معاد كم‌تر است‌ چنان‌ كه‌ در سوره‌هاي‌ (ذاريات‌، طور، والليل‌، والشمس‌، والسماء ذات‌ البروج‌) و غير آنها مي‌بينيم‌، سبب‌ آن‌ اين‌ است‌ كه‌ دلايل‌ وحدانيت‌ خداوند(ج) بسيار مي‌باشد:
وفي‌ كل‌ شي‌ء له‌ آية ‌تدل‌ علي‌ أنه‌ واحد.
در هر چيز كه‌ بنگريد؛
نشانه‌اي‌ مي‌يابيد كه‌ بر يگانگي‌ حق‌ تعالي‌ دلالت‌ مي‌كند
دلايل‌ نبوت‌ و رسالت‌ نيز بسيار است‌، كه‌ عبارت‌ از معجزات‌ مشهور و متواتر پيامبران(ع) مي‌باشد اما امكان‌ معاد، به‌ عقل‌ و ادله‌ سمعي‌ يا نقلي‌ كه‌ عبارت‌ از قرآن‌ و حديث‌ است‌، ثابت‌ مي‌شود و اين‌ خود عنايت‌ بيشتري‌ را مي‌طلبد به‌ همين‌ جهت‌، خداوند(ج) در قرآن‌ كريم‌ بر اثبات‌ آن‌ بسيار سوگند خورده‌ است‌ تا راه ‌ايمان‌ مردم‌ به‌ آن‌ را نيز هموار گرداند.
حكمت‌ در قسم‌خوردن‌ حق‌ تعالي‌ به‌ ستارگان‌ اين‌ است‌ كه‌ ستارگان‌ در سرعت‌، حجم‌ و در نوع‌ و چگونگي‌ وجود خود، عالمي‌ بزرگ‌ و بس‌ عظيم‌اند. مثلا سرعت‌ نور ستاره‌، (300) هزار كيلومتر در ثانيه‌ ا