‌) اند كه‌ ذكرشان‌ در اوايل‌ سوره‌ گذشت‌؛ «پس‌ او راست‌ مهماني‌اي‌ از آب‌ جوشان‌» يعني: پس‌ او با آب‌ جوشاني‌ كه‌ حرارتش‌ به‌ درجه‌ نهايي‌ خود رسيده‌ است‌، پذيرايي‌ خواهد شد. نزل: پذيرايي‌ از ميهمان‌ بعد از فرود آمدنش‌ مي‌باشد. البته‌ اين‌ بعد از آن‌ است‌ كه‌ از زقوم‌ مي‌خورد چنان‌كه‌ گذشت‌.
 
	سوره واقعة آيه  94
‏متن آيه : ‏
‏ وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» او راست‌ «ورود به‌ جهنم‌» و استقرار در آن‌ پس‌ از خوردن‌ از زقوم‌ و نوشيدن‌ آب‌ جوش‌. و آن‌ گاه‌ كه‌ شخص‌ را به‌ آتش‌ درافگنند، مي‌گويند: «اصلاه‌ النار وصلاه‌» .
 
	سوره واقعة آيه  95
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ هَذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«همانا اين‌ حق‌اليقين‌ است‌» يعني: بي‌گمان‌ اين‌ خبر عين‌ حقيقت‌ و كاملا درست‌ و بي‌شبهه‌ است‌.
 
سوره واقعة آيه  96
‏متن آيه : ‏
‏ فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ به‌ نام‌ پروردگار بزرگ‌ خود تسبيح‌ بگوي‌» يعني: او را از آنچه‌ كه‌ لايق ‌شأنش‌ نيست‌ به‌ پاكي‌ يادكن‌، به‌ سبب‌ آنچه‌ كه‌ از علم‌ و قدرت‌ وي‌ دانسته‌اي‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ عقبه ‌بن‌عامر(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: چون‌ آيه‌ (فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ‏) بر رسول‌ اكرم‌ ص نازل‌ شد، فرمودند: «اجعلوها في‌ ركوعكم: آن‌ را در ركوع‌ خود قرار دهيد». و چون‌ آيه: (‏ سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى ‏)بر ايشان‌ نازل ‌شد، فرمودند: «اجعلوها في‌ سجودكم: آن‌ را در سجده‌ خويش‌ قرار دهيد». فرق‌ در ميان‌ «عظيم‌» و «اعلي‌» اين‌ است‌ كه‌ عظيم‌ بر قرب‌ دلالت‌ مي‌كند و اعلي‌ بر بعد پس‌ در عين‌ حال‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ به‌ هر ممكني‌ نزديك‌ است‌ اما برتر و بالاتر از آن‌ است‌ كه‌ ادراك‌ها بر او احاطه‌ كنند پس‌ از اين‌ نظر او در نهايت‌ دوري‌ از همه‌ چيز است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ محدثان‌ از ابوهريره‌(رض) آمده‌ است‌ كه ‌رسول‌ خدا ص فرمودند: «كلمتان‌ خفيفتان‌ علي‌ اللسان‌ ثقيلتان‌ في‌الميزان‌ حبيبتان‌ إلي‌الرحمن: سبحان‌ الله‌ وبحمده‌ سبحان‌الله‌ العظيم: دو كلمه‌اند كه‌ بر زبان‌ سبك‌، در ميزان‌ سنگين‌ و نزد خداي‌ رحمان‌ دوست‌داشتني‌ هستند: سبحان‌ الله و بحمده‌، سبحان‌ الله  العظيم‌».


سوره حديد آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«تسبيح‌ گفت‌ خداوند را هرآنچه‌ كه‌ در آسمانها و زمين‌ است‌» يعني: همه‌ چيز در آسمانها و زمين‌ حق‌ تعالي‌ را به‌ پاكي‌ ياد كرد و تمجيد گفت‌، يا به‌ زبان‌ قال‌؛ مانند تسبيح‌گفتن‌ فرشتگان‌ و انس‌ و جن‌، يا به‌ زبان‌ حال‌؛ مانند تسبيح‌ گفتن‌ ديگر موجودات‌ زيرا هر موجودي‌ بر وجود آفريننده‌ حكيم‌ دلالت‌ مي‌كند. به‌قولي: همه‌ موجودات‌ به‌ طور حقيقي‌ به‌ تسبيح‌گفتن‌ آفريننده‌ متعال‌ ناطق‌ اند ولي‌ ما انسانها تسبيح‌گفتن‌ آنها را نمي‌فهميم‌. شايان‌ ذكر است‌ كه‌ در قرآن‌ كريم‌ از تسبيح‌گفتن‌ براي‌ خداوند(ج)  به‌ صيغه‌هاي‌ امر، ماضي‌، مضارع‌ و مصدر تعبير شده ‌است: صيغه‌ امر؛ مانند (سبح‌) در آخر سوره‌ قبل‌ (واقعه‌). صيغه‌ ماضي‌؛ مانند (سبح‌) در اول‌ سوره‌ «اعلي‌»، اين‌ سوره‌ و سوره‌هاي‌ «حشر» و «صف‌». صيغه ‌مضارع‌ (يسبح‌)؛ مانند سوره‌هاي‌ «جمعه‌» و «تغابن‌» و صيغه‌ مصدر؛ مانند اول ‌سوره‌ «اسراء» كه‌ به‌ لفظ «سبحان‌» آمده‌ است‌. البته‌ تنوع‌ و تعدد تسبيح‌ گفتن ‌براي‌ حق‌ تعالي‌ به‌ همه‌ صيغه‌ها كه‌ شامل‌ همه‌ زمانها مي‌شود، بر اين‌ حقيقت‌ دلالت ‌دارد كه‌ حق‌ تعالي‌ از سوي‌ هر چيز و در هر حال‌ سزاوار تسبيح‌ است‌ و اين ‌استحقاق‌ او هميشگي‌ و مستمر مي‌باشد «و اوست‌ عزيز» يعني: قادر، غالب‌ وپيروزمند «حكيم‌» كه‌ افعالش‌ همه‌ بر اساس‌ حكمت‌ و صواب‌ استوار است‌.
 
	سوره آل عمران آيه  172
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِينَ اسْتَجَابُواْ لِلّهِ وَالرَّسُولِ مِن بَعْدِ مَا أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُواْ مِنْهُمْ وَاتَّقَواْ أَجْرٌ عَظِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
ابن‌عباس‌(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: غزوه‌ احد در ماه‌ شوال‌ رخ‌ داد و تجار در ماه‌ ذي‌قعده‌ به‌ حوالي‌ مدينه‌ آمده‌ و در محل‌ بدرالصغري‌ اردو مي‌زدند و بازاري‌ را بر پا مي‌كردند. آنان‌ در اين‌ سال‌ نيز، بعد از واقعه‌ احد به‌ آنجا آمده‌ بودند و در حالي‌كه‌ مؤمنان‌ از احد زخم‌ها بر تن‌ و جان‌ خويش‌ داشتند، رسول‌ خداص از ايشان‌ جهت‌ تعقيب‌ دشمن‌ داوطلب‌ خواستند... و فرمودند: «من‌ خود رونده‌ام، هرچند هيچ‌كس‌ با من‌ همراه‌ نشود». پس‌ ابوبكر، عمر، عثمان، علي، زبير، سعد، طلحه، عبدالرحمن‌بن‌ عوف، عبدالله بن‌ مسعود، حذيفه ‌و ابوعبيده‌ با هفتاد تن‌ از صحابه‌ آمادگي‌شان‌ را اعلام‌ كرده‌ داوطلبانه‌ بيرون‌آمدند و در تعقيب‌ ابوسفيان‌ حركت‌ كردند تا به‌ منطقه‌ «صفراء» رسيدند، در اين ‌هنگام‌ حق‌ تعالي‌ نازل‌ فرمود: «آنان‌ كه‌ دعوت‌ خدا و پيامبر را اجابت‌ كردند» آن‌گاه ‌كه‌ ايشان‌ را بعد از بازگشت‌ از احد، به‌ تعقيب‌ كردن‌ ابوسفيان‌ و لشكر قريش‌فراخواند تا با نشان‌ دادن‌ قوت‌ و نيرومندي‌ مسلمين، مشركان‌ را مرعوب‌ گرداند «بعد از آن‌ كه‌ زخم‌ برداشته‌ بودند» و با پيكرهاي‌ فروكوفته‌ و زخم‌خورده‌ از آسيب‌ جنگ، به‌ مدينه‌ بازگشته‌ بودند، بي‌درنگ‌ فرمان‌ پيامبرص را لبيك‌ گفته‌ با همان ‌پيكرهاي‌ رنجور و زخمي، افتان‌ و خيزان‌ به‌ تعقيب‌ دشمن‌ پرداختند؛ «براي‌ كساني‌از آنان‌ كه‌ نيكي‌ و پرهيزگاري‌ كردند، پاداشي‌ بزرگ‌ است».
از عايشه‌ رضی الله عنها روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ به‌ عروه‌بن‌ زبير(رض) فرمود: «اي‌خواهرزاده‌ام! پدرانت‌ زبير و ابوبكر رضي‌الله عنهما، از زمره‌ اين‌ نيكان‌ و پرهيزگاران‌ بودند». يادآور مي‌شويم‌ كه‌ اين‌ غزوه، به‌نام‌ غزوه‌ «حمراءالاسد» ناميده‌ شده ‌است‌ كه‌ تابع‌ غزوه‌ احد مي‌باشد.
 
سوره حديد آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«او راست‌ فرمانروايي‌ آسمانها و زمين‌» پس‌ به‌ يگانگي‌ در آنها تصرف‌ مي‌كند و امر و تصرف‌ كس‌ ديگري‌ در آنها نافذ نيست‌ و اين‌ است‌ سبب‌ تسبيح ‌گفتن‌ آنها براي‌ او «زنده‌ مي‌كند و مي‌ميراند» زندگان‌ را در دنيا زنده‌ مي‌كند و مي‌ميراند و مردگان‌ را براي‌ رستاخيز زنده‌ مي‌كند «و او بر هر چيز تواناست‌» پس‌ هيچ‌ چيز او را عاجز نمي‌گرداند و هر چه‌ كه‌ 