ه‌ با پيامبر راز مي‌گوييد پس‌ نخست‌ پيش‌ از نجوايتان‌ صدقه‌اي ‌تقديم‌ داريد» يعني: چون‌ خواستيد با پيامبر ص در امري‌ از امورتان‌ به‌ طور محرمانه‌ سخن‌ بگوييد، بايد قبل‌ از رازگويي‌تان‌ با وي‌، صدقه‌اي‌ بدهيد. بيضاوي‌ مي‌گويد: «در اين‌ امر تعظيم‌ و بزرگداشت‌ رسول‌ اكرم‌ ص، بهره‌ و منفعتي‌ براي ‌فقرا، نهي‌ از افراط در سؤال‌ نمودن‌ از رسول‌ خدا ص، ايجاد تمايز ميان‌ مخلص‌ و منافق‌ و دوست‌دار آخرت‌ از دوست‌دار دنياست‌». «اين» تقديم‌ صدقه‌ پيش‌ از رازگويي‌ با پيامبر ص «براي‌ شما بهتر و پاكيزه‌تر است» يعني: پاك‌كننده‌تر است ‌براي‌ نفسهاي‌ شما زيرا طاعت‌ خداي‌ عزوجل‌ در آن‌ مي‌باشد «پس‌ اگر نيافتيد، بي‌گمان‌ خداوند آمرزگار مهربان‌ است» يعني: هر كس‌ از شما چنين‌ صدقه‌اي‌ را نيافت‌ پس‌ در راز گفتنش‌ با پيامبر ص بدون‌ تقديم‌ صدقه‌، گناهي‌ بر وي‌ مترتب ‌نيست‌. خاطرنشان‌ مي‌شود كه‌ اين‌ معني‌ بر واجب‌ بودن‌ تقديم‌ صدقه‌ قبل‌ از رازگويي‌ دلالت‌ مي‌كند زيرا بخشايش‌ و آمرزش‌ مطرح‌ نمي‌شود مگر به‌ سبب ‌ترك‌ واجب‌.
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:57.txt">آيه  30</a><a class="text" href="w:text:58.txt">آيه  31</a><a class="text" href="w:text:59.txt">آيه  32</a><a class="text" href="w:text:60.txt">آيه  33</a><a class="text" href="w:text:61.txt">آيه  34</a><a class="text" href="w:text:62.txt">آيه  35</a><a class="text" href="w:text:63.txt">آيه  36</a><a class="text" href="w:text:64.txt">آيه  37</a></body></html>سوره آل عمران آيه  176
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ يَحْزُنكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَن يَضُرُّواْ اللّهَ شَيْئاً يُرِيدُ اللّهُ أَلاَّ يَجْعَلَ لَهُمْ حَظّاً فِي الآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و» اي‌ محمدص «آنان‌ كه‌ در نصرت‌ كفر مي‌شتابند، تو را اندوهگين‌ نسازند» به‌ قولي‌: آنان‌ قومي‌ بودند كه‌ مرتد شدند و پيامبراكرم‌ص از اين‌ كارشان‌ سخت ‌مغموم‌ و اندوهگين‌ گشتند زيرا آن‌ حضرت‌ص بر ايمان‌ مردم‌ سخت‌ مشتاق‌ بودند، لذا خداي‌ سبحان‌ ايشان‌ را تسليت‌ گفته‌ و از اندوه ‌خوردن‌ نهي‌ كرد. به‌ قولي‌ ديگر: رسول‌ خداص در اندوه‌ خوردن‌ بر كفر قوم‌ خويش، بسيار افراط مي‌كردند، پس‌حق‌ تعالي‌ ايشان‌ را از افراط در اين‌ كار نهي‌ نمود، چنان‌كه‌ در آيه‌ (8) از سوره ‌«فاطر» نيز مي‌فرمايد: ﴿فَلَا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَرَات﴾ (پس‌ مبادا جانت‌ را از حسرت ‌خوردن‌ بر آنان‌ بفرسايي). «اينان‌ هرگز به‌ خدا هيچ‌ زياني‌ نمي‌رسانند» يعني‌: كفر آنان‌ از ملك‌ خداي‌ سبحان‌ چيزي‌ كم‌ نمي‌كند. يا مراد اين‌ است‌: آنان ‌هرگز به‌ ديني‌ كه‌ پروردگار براي‌ بندگانش مشروع‌ ساخته‌ است، نمي‌توانند زياني ‌برسانند «خداوند مي‌خواهد كه‌ در آخرت‌ برايشان‌ بهره‌اي» در بهشت، يا بهره‌اي‌ از ثواب‌ «قرار ندهد و براي‌ آنان‌ عذابي‌ بزرگ‌ است» به‌سبب‌ كوشش‌ و شتابشان‌ درگرايش‌ به‌سوي‌ كفر، پس‌ زيان‌ كفرشان‌ به‌ خودشان‌ برگشته‌ و محروميت‌ از بهره‌ آخرت‌ را به‌سويشان‌ جلب‌ مي‌كند.
 
سوره مجادلة آيه  13
‏متن آيه : ‏
‏ أَأَشْفَقْتُمْ أَن تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوَاكُمْ صَدَقَاتٍ فَإِذْ لَمْ تَفْعَلُوا وَتَابَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَاللَّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
نقل‌ است‌ كه‌ چون‌ خداوند(ج) آيه‌ قبل‌ را نازل‌ كرد، اهل‌ باطل‌ از نجواي‌ خود با پيامبر ص دست‌ برداشتند زيرا آنان‌ پيش‌ از نجواي‌ خود صدقه‌اي‌ تقديم‌ نمي‌كردند و در عين‌ حال‌ اين‌ كار بر اهل‌ ايمان‌ نيز دشوار آمد زيرا بسياري‌ از ايشان‌ به‌ خاطر ضعف‌ مالي‌اي‌ كه‌ داشتند، از رازگويي‌ با رسول‌ خدا ص دست‌ كشيدند، همان‌ بود كه‌ خداوند متعال‌ با نزول‌ اين‌ آيه‌ حكم‌ قبلي‌ را از مؤمنان‌ برداشت‌ و برايشان‌ تخفيف‌ داد: «آيا ترسيديد كه‌ پيش‌ از نجوايتان‌ صدقاتي‌ را تقديم‌ داريد؟» يعني: آيا در صورت‌ تقديم‌ صدقه‌ از فقر و فاقه‌ ترسيديد، يا از انفاق‌ مال‌ ترسيديد، چراكه‌ از بخشيدن‌ مال‌ كراهت‌ داريد؟ مقاتل‌ مي‌گويد: «حكم‌ تقديم‌ نمودن‌ صدقه‌ قبل‌ از نجوي‌ با پيامبر ص فقط به‌ مدت‌ ده‌ شب‌ جاري‌ بود، سپس‌ منسوخ‌ شد». «حال‌ كه‌ نكرديد» يعني: حال‌ كه‌ امر به‌ تقديم‌ صدقه‌ پيش‌ از نجوي‌ با پيامبر ص را اجرا نكرديد، به‌ سبب‌ آن‌كه‌ اين‌ كار بر شما سنگين‌ بود؛ «و خداوند هم ‌از شما در گذشت» زيرا به‌ شما در ترك‌ اين‌كار رخصت‌ داد؛ «پس‌ نماز را بر پا داريد و زكات‌ را بپردازيد و خدا و رسولش‌ را اطاعت‌ كنيد» يعني: اكنون‌ كه‌ از سوي ‌شما در تقديم‌ صدقه‌ پيش‌ از نجوي‌ با پيامبر ص سنگيني‌ و كندي‌ روي‌ داد پس‌ بر اقامه‌ نماز و دادن‌ زكات‌ و طاعت‌ خدا و رسولش‌ پايداري‌ ورزيد «و خداوند به ‌آنچه‌ مي‌كنيد آگاه‌ است» پس‌ بايد مراقب‌ احوالتان‌ باشيد. اين‌ هم‌ وعده‌ و هم‌ تهديد است‌.
ابن‌جرير در بيان‌ سبب‌ نزول‌ دو آيه‌ (12 ـ 13) از ابن‌عباس‌ك روايت‌ كرده‌ است‌ كه‌ فرمود: مسلمانان‌ در سؤال‌كردن‌ از رسول‌ اكرم‌ ص زياده‌روي‌ كردند تا بدانجا كه‌ بر آن‌ حضرت‌ ص فشار آمد پس‌ خداي ‌عزوجل‌ خواست‌ تا اين‌ بار را از رسول‌ خويش‌ قدري‌ سبك‌ گرداند لذا آيه‌ پيش‌ فرستادن‌ صدقه‌ را نازل‌ كرد و چون ‌اين‌ آيه‌ نازل‌ شد، بسياري‌ از مردم‌ از سؤال‌ كردن‌ دست‌ كشيدند، آن‌ گاه‌ آيه: (‏ أَأَشْفَقْتُمْ...)  نازل‌ شد. مقاتل‌بن‌ حيان‌ مي‌گويد: اين‌ آيه‌ درباره‌ توانگران‌ نازل‌ شد زيرا آنان‌ در رازگويي‌ با رسول‌ خدا ص زياده‌روي‌ مي‌كردند و بر فقرا در مجالس ‌غلبه‌ نموده‌ و عرصه‌ را برايشان‌ تنگ‌ ساخته‌ بودند تا بدانجا كه‌ اين‌ نجواهاي ‌طولاني‌ ايشان‌ بر رسول‌ خدا ص ناخوش‌ آمد پس‌ خداوند(ج) اين‌ آيه‌ را نازل ‌فرمود و به‌ دادن‌ صدقه‌ در هنگام‌ رازگويي‌ امر كرد پس‌ چون‌ تنگدستان‌ چيزي‌ را نيافتند و اهل‌ گشايش‌ و تمكن‌ نيز بخل‌ ورزيدند و اين‌ حكم‌ بر اصحاب‌ دشوارآمد، همان‌ بود كه‌ آيه‌ رخصت‌ نازل‌ شد. علي‌بن‌ابي‌طالب‌(رض) مي‌گويد: «دركتاب‌ خداوند متعال‌ آيه‌اي‌ است‌ كه‌ قبل‌ از من‌ كسي‌ بدان‌ عمل‌ نكرده‌ و بعد از من‌ هم‌ كسي‌ به‌ آن‌ عمل‌ نمي‌كند؛ و آن‌ آيه‌: (‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا نَاجَيْتُمُ الرَّسُولَ ....)  است‌ زيرا من‌ فقط يك‌ دينار داشتم‌ پس‌ آن‌ را فروختم‌ و هرگاه‌ كه‌ با رسول‌ اكرم‌ ص راز مي‌گفتم‌، درهمي‌ از آن‌ را صدقه‌ مي‌دادم‌ تا آن‌ دينار تمام‌ شد، سپس‌ اين‌ آيه‌ با آيه‌ بعدي‌ (‏ أَأَشْفَقْتُمْ..) منسوخ‌ گرديد».
 
سوره مجادلة آيه  14
‏