نه‌ و حقيقت‌ آن‌ شناخته‌ نمي‌شود «و از الله بترسيد» تكرار آن‌ براي‌ تأكيد است‌ «بي‌گمان‌ خداوند به‌ آنچه ‌مي‌كنيد آگاه‌ است» و هيچ‌ چيز از اعمال‌ و احوالتان‌ بر او پنهان‌ نمي‌ماند پس‌ قطعا او جزا دهنده‌ شما در برابر اعمالتان‌ مي‌باشد.
 
	سوره حشر آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و مانند كساني‌ نباشيد كه‌ خدا را فراموش‌ كردند» يعني: فرمانهاي‌ او را ترك ‌كردند، يا از او نترسيدند «پس‌ خداوند تدبير حالشان‌ را از خاطرشان‌ فراموش‌ گردانيد» يعني: به‌ سبب‌ اين‌كه‌ خدا(ج)  را در آسوده‌ حالي‌ و نعمت‌ فراموش‌كردند، او نيز آنان‌ را در سختي‌ها دچار خودفراموشي‌ گردانيد كه‌ نتوانند به‌ تيمار خود پرداخته‌ و به‌ خود خيري‌ برسانند زيرا جزا از جنس‌ عمل‌ است‌ «اين‌ گروه‌، آنانند فاسقان» يعني: بيرون‌رفته‌گان‌ از دايره‌ طاعت‌ خداوند(ج) .
 
	سوره حشر آيه  20
‏متن آيه : ‏
‏ لَا يَسْتَوِي أَصْحَابُ النَّارِ وَأَصْحَابُ الْجَنَّةِ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفَائِزُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اهل‌ دوزخ‌ و اهل‌ بهشت‌ برابر نيستند» در مرتبه‌ خود؛ «اهل‌ بهشت‌ ايشانند رستگاران» يعني: دست‌ يافتگان‌ به‌ هر مطلوبي‌ و نجات‌ يافتگان‌ از هر شر و هر امر ناخوش‌آيندي‌.
 
سوره حشر آيه  21
‏متن آيه : ‏
‏ لَوْ أَنزَلْنَا هَذَا الْقُرْآنَ عَلَى جَبَلٍ لَّرَأَيْتَهُ خَاشِعاً مُّتَصَدِّعاً مِّنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَتِلْكَ الْأَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اگر اين‌ قرآن‌ را بر كوهي‌ فرود مي‌آورديم‌، يقينا آن‌ كوه‌ را از بيم‌ خدا فروتن‌ و از هم‌پاشيده‌ مي‌ديدي» يعني: شأن‌ و اعجاز عظيم‌ و بلاغت‌ و احاطه‌ قرآن‌ بر پندها و اندرزهايي‌ كه‌ دلها براي‌ آن‌ نرم‌ مي‌شود تا بدانجاست‌ كه‌ اگر قرآن‌ بر كوهي‌ از كوه‌ها نازل‌ مي‌شد، يقينا آن‌ كوه‌ را ـ به‌ رغم‌ محكمي‌، صلابت‌ و ضخامت‌ جرم‌ آن‌ ـ از ترس‌ خدا(ج)  درهم‌ شكافته‌، از هم‌ پاشيده‌ و از عذاب‌ خدا(ج) و بيم‌ وي‌ هراسان‌ و ترسان‌ مي‌ديدي‌ پس‌ اي‌ انسان‌ غافل‌! تو را چه‌ شده‌ است‌ كه‌ با وجود فهم‌ قرآن‌ و امكان‌ تدبر در آن‌، به‌ اندازه‌اي‌ سنگدل‌ هستي‌ كه‌ از برابر پيامهاي‌ قرآن‌ بي‌تفاوت‌ مي‌گذري‌ «و اين‌ مثلها را براي‌ مردم‌ مي‌زنيم‌ تا آنان‌ بينديشند» در آنچه‌ كه‌ انديشيدن‌ بر آنان‌ واجب‌ است‌، باشد كه‌ از اين‌ موعظه‌ها و اندرزها اثر پذيرفته‌ و از اين‌ هشدارها به خود آيند. همچنين‌ خداوند(ج) در آيه‌ (31) از سوره‌ «رعد» فرموده‌ است:  (‏ وَلَوْ أَنَّ قُرْآناً سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الأَرْضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوْتَى): «و اگر قرآني‌ بود كه‌ كوهها از هيبت‌ آن‌ به‌ حركت‌ در مي‌آمد و زمين‌مي‌شكافت‌ يا مردگان‌ با آن‌ به‌ سخن‌ در مي‌آمدند (بدون‌ شك‌ آن‌ همين‌ قرآن‌بود)». 
در حديث‌ شريف‌ متواتر آمده‌ است: قبل‌ از آن‌كه‌ براي‌ رسول‌ اكرم‌ ص منبر ساخته‌ شود، ايشان‌ در هنگام‌ ايراد خطبه‌ در كنار ستون‌ چوبي‌اي‌ از ستونهاي‌ مسجد مي‌ايستادند پس‌ چون‌ اولين‌ بار منبر نهاده‌ شد و رسول‌ خدا ص آمدند كه‌ برفراز آن‌ خطبه‌ ايراد كنند، از برابر آن‌ ستون‌ گذشتند در اين‌ اثنا از آن‌ ستون‌ ناله‌اي ‌زار برخاست‌ و چنان‌ فغان‌ و مويه‌ مي‌كرد كه‌ كودك‌ فغان‌ و ناله‌ مي‌كند آن‌گاه‌ كه ‌بخواهند او را آرام‌ كنند. فغان‌ و ناله‌ آن‌ ستون‌ بدين‌ سبب‌ بود كه او قبلا مهماندار رسول‌ خدا ص و شنيدار ذكر و وحي‌ الهي‌ بود و اكنون‌ از اين‌ فيض‌ محروم‌ مي‌شد.
مراد آيه‌ كريمه‌، خبر دادن‌ از قساوت‌ دلهاي‌ اين‌ گروه‌ از كفار و درشتي‌ طبايعشان‌ و توبيخ‌ و سرزنش‌ انسان‌ بر عدم‌ خشوع‌ و نيايش‌ در هنگام‌ تلاوت‌ قرآن ‌است‌، گويي‌ حق‌ تعالي‌ به‌ آنان‌ چنين‌ خطاب‌ مي‌كند: اي‌ انسانها! به‌ خود آييد زيرا اگر كوه‌ها امكان‌ شنيدن‌ و فهم‌ كلام‌ الهي‌ را پيدا كنند، از خشيت‌ وي‌ در هم ‌مي‌پاشند پس‌ شما را چه‌ شده‌ است‌ و چه‌قدر سنگدل‌ و گرانجانيد كه‌ از آيات‌ قرآن‌ به‌ خود نمي‌آييد در حالي‌كه‌ هم‌ مي‌شنويد و هم‌ مي‌فهميد؟!
 
سوره حشر آيه  22
‏متن آيه : ‏
‏ هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اوست‌ خدايي‌ كه‌ غير از او معبودي‌ نيست‌، داناي‌ نهان‌ و آشكار است» يعني: داناي‌ چيزهايي‌ از عوالم‌ غير مرئي‌ و نامحسوس‌ مي‌باشد كه‌ از احساس‌ انسان‌ غايب ‌و ناپيداست‌ و نيز داناي‌ چيزهاي‌ آشكار و پيدا از عوالم‌ محسوس‌ و مشاهده‌ شده ‌است‌. غيب‌ را بر شهادت‌ مقدم‌ گردانيد زيرا غيب‌ در وجود خود متقدم‌ و شهادت ‌متأخر است‌ «اوست‌ بخشاينده‌ مهربان» پس‌ هر كس‌ از چنين‌ اوصافي‌ برخوردار باشد، شايسته‌ آن‌ است‌ كه‌ از وي‌ پروا داشته‌ شود.
 
	سوره حشر آيه  23
‏متن آيه : ‏
‏ هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اوست‌ خدايي‌ كه‌ غير از او معبودي‌ نيست» اين‌ جمله‌ را براي‌ تأكيد و تثبيت‌ معني‌ تكرار نمود «ملك‌ قدوس» است‌. يعني: مالك‌ و متصرف‌ تمام‌ اشياء بوده‌، از هر عيبي‌ پاك‌ و از هر نقصي‌ منزه‌ است‌ «سلام» است‌. يعني: ذاتي‌ است‌ كه‌ از هرگونه‌ نقص‌ و عيبي‌ سالم‌ است‌. يا ذاتي‌ است‌ كه‌ خلق‌ از ظلم‌ و ستم‌ وي‌ به‌سلامت‌ اند «مؤمن» است‌. يعني: ذاتي‌ است‌ كه‌ بندگانش‌ را از ظلم‌ ايمن‌ ساخته ‌و بخشاينده‌ امن‌ و آرامش‌ است‌. يا معني‌ اين‌ است: او تصديق‌ كننده‌ پيامبرانش ‌هست‌ با بخشيدن‌ معجزات‌ به‌ ايشان‌ و تصديق‌كننده‌ مؤمنان‌ است‌ با پاداشي‌ كه‌ به ‌ايشان‌ وعده‌ داده‌ است‌ «مهيمن» است‌. يعني: بر بندگان‌ خود و بر اعمالشان‌ گواه‌ و برآنان‌ ناظر است‌ «عزيز» است‌. يعني: قاهر غالب‌ شكست‌ناپذير است ‌«جبار» است‌. جبروت‌ خداوند(ج) ، عظمت وي‌ است‌. به‌قولي‌ جبار: كسي‌ است‌ كه‌ سطوت‌ و غلبه‌ او را كسي‌ تاب‌ آورده‌ نمي‌تواند «متكبر است» يعني: ذاتي ‌است‌ كه‌ از هرگونه‌ نقصي‌ تكبر ورزيده‌ و از هر آنچه‌ كه‌ سزاوار شأن‌ وي‌ نيست‌، بزرگي‌ و برتري‌ جسته‌ است‌. خاطرنشان‌ مي‌شود كه‌ كبر در صفات‌ خداوند(ج) مدح‌ و در صفات‌ مخلوقات‌ ذم‌ است‌ چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ قدسي‌ آمده‌ است: «العظمة إزاري‌، والكبرياء ردائي