‌، فمن‌ نازعني‌ واحدا منهما عذبته: عظمت‌ ازار من ‌است‌ و كبريا رداي‌ من‌ پس‌ هر كس‌ با من‌ در يكي‌ از آنها كشمكش‌ كند، او را عذاب‌ مي‌كنم‌». «پاك‌ است‌ خداوند از آنچه» مشركان‌ «براي‌ او شريك ‌مي‌انگارند» از زن‌ و فرزند و غيره‌ پس‌ احدي‌ از خلقش‌ در چيزي‌ از صفات ‌الوهيت‌ و ربوبيت‌ با وي‌ مشاركت‌ ندارد.
 
	سوره حشر آيه  24
‏متن آيه : ‏
‏ هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاء الْحُسْنَى يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اوست‌ الله خالق» يعني: آفريننده‌ اشياء است‌ به‌ اندازه‌ و مقدار متناسب‌ آنها به‌ مقتضاي‌ اراده‌ و مشيت‌ خويش‌ «باري» است‌. يعني: نوپديد آورنده‌، مخترع ‌و ايجادگر اشياء است‌ «مصور» است‌. يعني: ايجادگر صورتها به‌ اشكال‌ و هيأت‌هاي‌ مختلفه‌ است‌ «او راست‌ اسماء حسني» بيان‌ اسماء حسناي‌ الهي‌ در سوره‌ «اعراف/‌180» گذشت‌ و در پايان‌ اين‌ آيه‌ نيز مجددا به‌ نقل‌ رواياتي‌ در باب ‌آنها مي‌پردازيم‌ «آنچه‌ در آسمانها و زمين‌ است‌ براي‌ او تسبيح‌ مي‌گويد» يعني: هرچه‌ در آسمانها و زمين ‌است‌، به‌ زبان‌ حال‌ يا قال‌ به‌ پاكي‌ و تنزيه‌ خداوند (ج) نطق‌مي‌كند «و اوست‌ عزيز» يعني: ذاتي‌ كه‌ هيچ‌ غلبه‌كننده‌اي‌ بر او غالب‌ نمي‌شود «حكيم» است‌ در همه‌ اموري‌ كه‌ به‌ آن‌ حكم‌ مي‌كند. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت ‌ترمذي‌ از ابوهريره‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص فرمودند: «همانا براي ‌خداوند متعال‌ نودونه‌ اسم‌ است‌ ـ صد اسم‌ بجز يكي‌ ـ پس‌ هر كس‌ آنها را برشمارد، به‌ بهشت‌ داخل‌ مي‌شود و حق‌ تعالي‌ فرد است‌ و عدد فرد را دوست‌ دارد، اوست‌ الله كه‌ معبودي‌ جز او نيست‌، رحمن‌ و رحيم‌ و ملك‌ و قدوس‌ و سلام‌ و مؤمن‌ و مهيمن‌ و عزيز و جبار و متكبر و خالق‌ و بارء و مصور و غفار و قهار... است‌» و نود و نه‌ اسم‌ حق‌ تعالي‌ را تا به‌ آخر برشمردند. همچنين‌ در حديث‌ شريف‌به‌ روايت‌ ابوهريره‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ گفت: از محبوبم‌ ابوالقاسم‌ رسول‌ خدا ص راجع‌ به‌ اسم‌ اعظم‌ خداوند(ج) سؤال‌ كردم‌، فرمودند: «اي‌ اباهريره‌، بر توست ‌خواندن‌ آخر سوره‌ حشر. آن‌ را بسيار بخوان‌». ابوهريره‌ مي‌گويد: بار ديگر اين ‌سؤال‌ را تكرار كردم‌ و آن‌ حضرت‌ ص عين‌ اين‌ جواب‌ را بر من‌ تكرار فرمودند. باز هم‌ آن‌ را تكرار كردم‌ و بار ديگر آن‌ را بر من‌ تكرار فرمودند. همچنين‌ درحديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ مالك‌بن‌انس‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص فرمودند: «هر كس‌ سوره‌ حشر را بخواند، خداوند گناهان‌ متقدم‌ و متأخر وي‌ رامي‌آمرزد». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «ما أصاب‌ عبدا هم‌ ولا حزن‌ فدعا بهذا الدعاء إلا أذهب‌ الله‌ همه‌ وحزنه‌ وأبدله‌ مكانه‌ فرجا: هيچ‌ نگراني‌ و اندوهي‌ به ‌بنده‌اي‌ نمي‌رسد كه‌ آن‌گاه‌ به‌ اين‌ دعا (يعني‌ به‌ اسماي‌ حسني‌ الهي) دعا كند مگر اين‌كه‌ خداوند غم‌ و اندوه‌ وي‌ را از بين‌ برده‌ و به‌ جاي‌ آن‌ به‌ وي‌ گشايشي‌ را عوض‌ مي‌دهد». همچنين‌ براء(رض) از علي‌(رض) روايت‌ مي‌كند كه‌ فرمود: «اي‌ براء! چون‌ خواستي‌ كه‌ خداي‌ متعال‌ را با اسم‌ اعظمش‌ بخواني‌ پس‌ ده‌ آيه‌ اول‌ سوره‌ (حديد) و نيز آخر سوره‌ (حشر) را بخوان‌، سپس‌ بگو: اي‌ آن‌كه‌ تو اين‌چنين‌ هستي‌ وكسي‌ غير از تو بر اين‌ اسما و اوصاف‌ نيست‌، از تو مي‌خواهم‌ كه‌ براي‌ من‌ چنين‌ و چنان‌ كني‌ (يعني‌ حاجت‌ خود را مطرح‌ كن). اي‌ براء! به‌ خداي‌ متعال‌ سوگند مي‌خورم‌ كه‌ در آن‌ صورت‌ اگر عليه‌ من‌ هم‌ دعا كني‌، به‌ زمين‌ فروبرده‌ خواهم‌ شد». ديلمي‌ از علي‌ و ابن‌ مسعود رضي‌الله عنهما روايت‌ مي‌كند كه‌ فرموده‌ حق‌ تعالي‌ (‏ لَوْ أَنزَلْنَا) تا آخر سوره‌، دعاي‌ درد سر است‌.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:5640.txt"> آيه  1</a><a class="text" href="w:text:5641.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:5642.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:5643.txt"> آيه  4</a><a class="text" href="w:text:5644.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:5645.txt">وجه‌ تسميه: ﴿ سوره‌ ممتحنه ﴾</a></body></html>سوره آل عمران آيه  180
‏متن آيه : ‏
‏ وَلاَ يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ هُوَ خَيْراً لَّهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ سَيُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُواْ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلِلّهِ مِيرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
جمهور مفسران‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ برآن‌اند كه‌ اين‌ آيه‌ درباره ‌بازدارندگان‌ زكات‌ نازل‌ شد. «و كساني‌ كه‌ به‌ آنچه‌ خدا از فضل‌ خويش‌ به‌ آنان‌ عطاكرده، بخل‌ مي‌ورزند» و آن‌ را در راه‌ خدا (ج) انفاق‌ نمي‌كنند «هرگز تصور نكنند كه ‌آن‌ بخل‌ برايشان‌ خوب‌ است» و به‌ سودشان‌ مي‌باشد «بلكه‌ آن‌ به‌ زيانشان‌ است، به‌ زودي‌ آنچه‌ كه‌ به‌ آن‌ بخل‌ ورزيده‌اند، روز قيامت‌ طوق‌ گردنشان‌ مي‌شود» يعني‌: به‌زودي‌ اموالي‌ كه‌ به‌ آن‌ بخل‌ ورزيده‌اند، بر گردنهايشان‌ طوقي‌ از آتش‌ مي‌شود. بخل‌: آن‌ است‌ كه‌ انسان‌ حقي‌ واجب‌ را از صاحب‌ حق‌ بازداشته‌ و از انفاق‌ مال‌ درجايي‌ كه‌ لازم‌ است، خودداري‌ كند «و ميراث‌ آسمانها و زمين‌ از آن‌ خداست» يعني‌: هر آنچه‌ كه‌ اهالي‌ عالمهاي‌ آسمانها و زمين‌ ميراث‌بر آن‌ مي‌شوند، براي‌خدا(ج) است، پس‌ چرا انسانها به‌ اموال‌ بخل‌ ورزيده‌ و آن‌ را در جايي‌ كه‌ به‌ آنان‌ دستور داده‌ايم، انفاق‌ نمي‌كنند، درحالي‌كه‌ اين‌ اموال، نزدشان‌ عاريتي‌ است ‌برگشت‌ پذير؟ «و خدا به‌ آنچه‌ مي‌كنيد، آگاه‌ است» و شما را مطابق‌ آن‌ جزا مي‌دهد.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابي‌هريره‌(رض) از رسول‌ خداص آمده‌ است‌ كه‌ فرمودند: «من‌ آتاه‌ الله مالا فلم‌ يؤد زكاته، مثل‌ له‌ شجاعا اقرع‌ له‌ زبيبتان‌ يطوقه‌ يوم ‌القيامه، يأخذ بلهزمتيه‌ ثم‌ يقول‌: انا مالك، انا كنزك‌: كسي‌ كه‌ خداوند(ج) به‌ او مالي‌داد، اما او زكات‌ مالش‌ را نپرداخت، آن‌ مال‌ در روز قيامت‌ به‌شكل‌ افعي‌ سرتاسي ‌براي‌ او در مي‌آيد [كه‌ از بس‌ زهر دارد، موهايش‌ ريخته‌ است]) و آن‌ افعي ‌[مهيب] طوق‌ گردن‌ او شده‌ سپس‌ دو طرف‌ دهان‌ آن‌ شخص‌ را گرفته‌ او را مي‌گزد تلاوت‌ كردند.
از آنجا كه‌ پس‌ از نابودي‌ خلق، دارايي‌ها و اموال‌ بدون‌ وجود هيچ‌گونه ‌مدعي‌اي‌ باقي‌ مي‌مانند، لذا ـ بنابر عادت‌ ـ از اين‌ چيزها به‌ عنوان‌ ميراث ‌حق‌ تعالي‌ تعبير شد، با آن‌ كه‌ اينها در حقيقت‌ نسبت‌ به‌ حق‌ تعالي‌ ميراث‌ نيستن