، موردستايش‌ قرار گيرند، رسته‌ از عذاب‌ مپندار و آنان‌ عذاب‌ دردناكي‌ در پيش‌دارند» يعني‌: هركس‌ به‌ كارهاي‌ نيكي‌ كه‌ انجام‌ داده، شادماني‌ كند و دوست ‌داشته‌ باشد كه‌ مردم‌ به‌ آنچه‌ هم‌ كه‌ نكرده‌ است، او را ستايش‌ كنند، پس‌ او را نجات‌ يافته‌ از عذاب‌ مپنداريد.
بخاري‌ و مسلم‌ و غير آنان‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ كرده‌اند: روزي‌ مروان‌ براي‌ دربان‌ خود گفت‌: اي‌ رافع‌! نزد ابن‌عباس‌(رض) برو و به‌ او بگو: اگر چنان‌ باشد كه‌ هر شخصي‌ از ما كه‌ به‌ آنچه‌ كرده‌ شادمان‌ است‌ و دوست‌ دارد كه‌ به‌ آنچه‌ نكرده‌ ستوده‌ شود؛ موردعذاب‌ قرار گيرد، بي‌گمان‌ همه‌ ما مورد عذاب‌ قرار مي‌گيريم‌؟ ابن‌عباس‌(رض) در پاسخ‌ فرستاده‌ وي‌ فرمود: «اين‌ آيه‌ كريمه ‌به‌ شما چه‌ ارتباطي‌ دارد؟ حقيقت‌ امر اين‌ است‌ كه‌ اين‌ آيه‌ درباره‌ اهل‌ كتاب‌ نازل‌شد»، سپس‌ آيه‌ ماقبل‌ را تلاوت‌ نمود: ﴿‏ وَإِذَ أَخَذَ اللّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ...﴾ .همچنين‌ ابن‌عباس‌(رض) در همين‌ رابطه‌ مي‌گويد: «رسول‌ خداص از اهل‌ كتاب ‌درباره‌ چيزي‌ سؤال‌ كردند ولي‌ آنها در پاسخ، حقيقت‌ را كتمان‌ نموده‌ و سخني‌دروغين‌ آوردند و درحالي‌ از نزد رسول‌ خداص بيرون‌ رفتند كه‌ به‌ ايشان‌ چنين ‌وانمود مي‌كردند كه‌ به‌ سؤالشان‌ پاسخ‌ درستي‌ داده‌اند و با اين‌ پاسخ‌ در پيشگاه‌ آن‌حضرت‌ص قابل‌ ستايش‌ خواهند بود! از سوي‌ ديگر شادمان‌ بودند از اين‌ كه‌ پاسخ‌ واقعي‌ را از ايشان‌ پنهان‌ داشته‌اند. همان‌ بود كه‌ آيه‌ كريمه‌ اين‌ صحنه‌سازي‌ آنان‌ رابرملا و مال‌ كارشان‌ را هويدا ساخت‌.
به‌ روايتي‌ ديگر، آيه‌ كريمه‌ درباره‌ كساني‌ از منافقان‌ نازل‌ شد كه‌ از جهاد تخلف‌ مي‌كردند، اما هنگامي‌كه‌ رسول‌ خداص از جهاد بر مي‌گشتند، به‌ حضور ايشان‌ آمده‌ عذرخواهي‌ مي‌نمودند و دوست‌ داشتند كه‌ به‌ آن‌ چيزي‌ مورد ستايش‌قرار گيرند كه‌ انجام‌ نداده‌ بودند. حافظ ابن‌حجر عسقلاني‌ مي‌گويد: «جمع‌كردن‌ميان‌ اين‌ دو روايت‌ ممكن‌ است‌ زيرا محتمل‌ است‌ كه‌ آيه‌ كريمه‌ در مورد هر دو گروه‌ نازل‌ شده‌باشد».
 
سوره تحريم آيه  7
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ كَفَرُوا لَا تَعْتَذِرُوا الْيَوْمَ إِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
و براي‌ آن‌كه‌ كفار نا اميد گردند و طمع‌هايشان‌ بريده‌ شود، در هنگام ‌افگندنشان‌ به‌ دوزخ‌ به‌ آنان‌ گفته‌ مي‌شود: «اي‌ كافران‌! امروز عذر پيش‌ نياوريد» زيرا هيچ‌ عذري‌ نداريد، يا از آن‌ رو كه‌ پيش ‌آوردن‌ عذر هيچ‌ سودي‌ به‌ حالتان ‌نمي‌كند «جز اين‌ نيست‌ كه‌ به‌ حسب‌ آنچه» در دنيا «مي‌كرديد جزا داده‌ مي‌شويد» پس‌ هيچ‌ ستمي‌ در كار نيست‌.
	﴿ سوره‌ تحریم ﴾
مدنی‌ است‌ و داراي‌ (12) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ به‌ سبب‌ افتتاح‌ با عتاب‌ و سرزنش‌ لطف‌ آميز پيامبر ص در مورد تحريم‌ برخي‌ از چيزها بر خود: (‏ يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ)    «تحريم‌» ناميده‌ شد.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:5743.txt"> آيه  8</a><a class="text" href="w:text:5744.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:5745.txt">آيه  10</a><a class="text" href="w:text:5746.txt">آيه  11</a><a class="text" href="w:text:5747.txt">آيه  12</a></body></html>سوره تحريم آيه  8
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَّصُوحاً عَسَى رَبُّكُمْ أَن يُكَفِّرَ عَنكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ يَوْمَ لَا يُخْزِي اللَّهُ النَّبِيَّ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ نُورُهُمْ يَسْعَى بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَبِأَيْمَانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا أَتْمِمْ لَنَا نُورَنَا وَاغْفِرْ لَنَا إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
و از آنجا كه‌ انسان‌ غير معصوم‌ خالي‌ از گناه‌ نيست‌، اينك‌ حق‌ تعالي‌ در دومين‌ ندا مؤمنان‌ را به‌ توبه‌ فرامي‌خواند: «اي‌ مؤمنان‌! به‌ درگاه‌ خداوند توبه‌اي‌ نصوح ‌كنيد» توبه‌ نصوح: توبه‌ صادقانه‌ است‌. به‌قولي‌؛ توبه‌ نصوح: عبارت‌ است‌ از پشيماني‌ قلبي‌ از گناهان‌ گذشته‌، آمرزش‌خواهي‌ به‌ زبان‌، ترك‌ ارتكاب‌ گناه‌ با اعضاي‌ بدن‌ و عزم‌ و تصميم‌ بر اين‌ امر كه‌ ديگر هرگز در آينده‌ به‌ گناه‌ باز نگردد؛ كه‌ اين‌ بي‌شك‌ توبه‌ خالصانه‌اي‌ است‌. نسفي‌ در تعريف‌ توبه‌ نصوح‌ مي‌گويد: «توبه‌ نصوح‌ توبه‌اي‌ است‌ كه‌ پارگي‌ هاي‌ دينت‌ را رفو و خللت‌ را مرمت‌ كند». از علي‌ (رض) سؤال‌ شد كه‌ توبه‌ چيست‌؟ فرمود؛ شش‌ چيز جامع‌ آن‌ است:
1 ـ پشيماني‌ از گناهان‌ گذشته‌.
2 ـ اعاده‌ فرايض‌.
3 ـ رد مظالم‌ و حقوق‌.
4 ـ حلاليت‌ خواستن‌ از خصم‌ها.
5 ـ عزم‌ نمودن‌ بر عدم‌ بازگشت‌ به‌ گناه‌ در آينده‌.
6 ـ اين‌كه‌ نفست‌ را در طاعت‌ خداي‌ عزوجل‌ تمرين‌ و پرورش‌ دهي‌ چنان‌كه‌ آن‌را در معصيت‌ وي‌ پرورش‌ داده‌اي‌.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ عبدالله بن‌مسعود(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص فرمودند: «پشيماني‌ توبه‌ است‌». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «اسلام ‌آنچه‌ را كه‌ ما قبل‌ آن‌ است‌، محو مي‌كند و توبه‌ آنچه‌ را كه‌ ماقبل‌ آن‌ است‌، محو مي‌كند».
«چه‌ بسا پروردگارتان‌ گناهانتان‌ را از شما بزدايد» چنان‌كه‌ در چند آيه‌ قبل ‌گفتيم‌؛ وقتي‌ كلمه‌ «عسي‌» از جانب‌ خداوند(ج) به‌ كار رود، بر حتمي‌ بودن‌ وقوع‌ آن‌ امر دلالت‌ مي‌كند پس‌ طرح‌ موضوع‌ به‌ صيغه‌اي‌ كه‌ طمع‌ و توقع‌ ايجاد مي‌كند نه‌ قطعيت‌، اشعاري‌ است‌ بر اين‌كه‌ زدودن‌ گناهان‌ بخشايشي‌ از سوي‌ حق‌ تعالي ‌است‌ و اين‌كه‌ لازم‌ است‌ تا بنده‌ هميشه‌ در ميان‌ خوف‌ و رجاء قرار داشته‌ باشد «و» چه‌ بسا «شما را به‌ بوستانهايي‌ درآورد كه‌ جويباران‌ از فرودست‌ آن‌ جاري‌ است‌. روزي‌ كه‌ خداوند پيامبر و ايمان‌ آوردگان‌ همراه‌ او را خوار نسازد، نورشان‌ در پيشاپيش‌ وسمت‌ راستشان‌ مي‌شتابد» تفسير اين‌ معني‌ در سوره‌ «حديد» گذشت‌ و در آنجا بيان‌ شد كه‌ همراهي‌ اين‌ نور با مؤمنان‌ در حال‌ رفتنشان‌ بر صراط است‌ «مي‌گويند: پرودگارا! براي‌ ما نور ما را تمام‌ ده‌ و ما را بيامرز، همانا تو بر هر چيز توانايي» اين‌ دعاي‌ مؤمنان‌ در هنگامي‌ است‌ كه‌ خداوند متعال‌ نور منافقان‌ را خاموش‌ مي‌گرداند چنان‌كه‌ بيان‌ و تفصيل‌ آن‌ در سوره‌ «حديد/28» گذشت‌.
 
سوره تحريم آيه  9
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ جَاهِدِ الْكُفَّارَ وَالْمُنَافِقِينَ وَاغْلُظْ عَ